(*) Tony Richards in memoriam

Odszedł Tony Richards - perkusista najwcześniejszych W. A. S. P.
Przy czym, Tony nie tylko urzędował w ekipie Blackie'ego Lawlessa, pojawiał się w paru mniej prominentnych zespołach, grał nawet u protoplastów Great White, kiedy nosili się nazwą Dante Fox. Uwaga, to jednak inny zespół od prezentowanego niegdyś w moich programach, z fajną wokalistką Sue Willets.
Ci od Tony'ego Richardsa, a z GreatWhite'owym Jackiem Russellem na wokalu, nie dorobili się regularnego albumu.

Tony'ego u W. A. S. P. mamy na ich wystrzałowym albumowym debiucie z osiemdziesiątego czwartego. To tutaj, gdzie choćby "I Wanna Be Somebody" czy "L. O. V. E. Machine". Na tym nie koniec, wszak w grę wchodzi jeszcze niesamowity w obliczu grupy debiut w ogóle, czym zakazywany w epoce singiel "Animal (Fuck Like A Beast)". Dlatego nie wskoczył do albumowego programu. Istna wizytówka grupy, która dla W. A. S. P. (ich nazwa to nie White Anglo-Saxon Protestant, a prowokacyjne We Are Sexual Perverts) tym, czym żądło dla osy. Inna sprawa, iż niewykropkowane wasp, oznacza osę. 

andy

"SOBOTNI WIECZÓR andy'ego"
w prawie każdą sobotę od 23.00 do 1.00
na 100,9 FM Poznań (Polskie Radio Poznań) lub radiopoznan.fm

"NAWIEDZONE STUDIO"
w każdą niedzielę od 22.00 do 2.00
na 98,6 FM Poznań (Radio Afera) lub afera.com.pl 

UWAGA! -- proszę kliknąć w zdjęcie, aby ujrzeć je bez zniekształceń !

silencio

Nowi U2 wzięli w zadanie zjednywać, pomimo iż nierzadko słyszymy o podziałach.
Ależ piękna ballada "Torn" - ze zmarłą pod koniec sierpnia tego roku Dolly Parton. Ponoć była to jej ostatnia sesja. Rzecz o familii podzielonej w sporach o politykę oraz inne różnice wynikające z poglądów. Słyszymy: "... jabłka spadające z tego samego drzewa mogą potoczyć się w różne strony". Cudna melodia, nastrój i wykonanie.
Płyta na gorąco, dopiero wczoraj premiera, mam ją właśnie przed sobą, słucham i się wczytuję z zaciekawieniem.
Weźmy do serca także jeden z paru tu z hiszpańskim akcentem numer "Silencio", czyli "cisza". Wcale nie uważam, by ona, jako milczenie, była złotem, najczęściej jest zwykłym tchórzostwem. Szczególnie na widok niesprawiedliwości lub okrucieństw. Bono pyta: "hej, Jezusie z Rio, gdzie podziała się nasza miłość?".
Słucham/słuchajmy dalej ...

Do usłyszenia o dwudziestej trzeciej na łamach Polskiego Radio Poznań!

andy

"SOBOTNI WIECZÓR andy'ego"
w prawie każdą sobotę od 23.00 do 1.00
na 100,9 FM Poznań (Polskie Radio Poznań) lub radiopoznan.fm

"NAWIEDZONE STUDIO"
w każdą niedzielę od 22.00 do 2.00
na 98,6 FM Poznań (Radio Afera) lub afera.com.pl 

UWAGA! -- proszę kliknąć w zdjęcie, aby ujrzeć je bez zniekształceń !

jedenastego listopada

Nie lubię jedenastego listopada. Od bardzo dawna. Niby święto z założenia radosne, a mnie smuci, wręcz przybija. Budzi moje skojarzenia jedynie z atakami na wartości mi bliskie. Tak też pewnikiem stało, że i tym razem oberwie się Tuskowi. Dostałoby mu się nawet, gdyby nie był u władzy. Szczujnie zrobiły swoje. Złe nastroje w naszym społeczeństwie także dobitnie pokazują sondaże. Jednym z nich dzisiejszy - czy prezydent powinien przyjąć zaproszenie do domu premiera? Ponad pięćdziesiąt procent na nie. A na dobitkę, przed paroma dniami pod Trybunałem grupka młodzieży w mundurach shejtowała Donalda Tuska wulgarnymi okrzykami. Ja pierniczę, co ci ludzie mają w głowach? Kolejni zmanipulowani. No cóż, jeśli ich przewodniczką edukatorka z ramienia partii Brauna, gdzieś bodaj z Zamościa, hmmm...
I tylko pomyśleć, że czas normalności dobiega końca. Za rok wszystko znowu szlag trafi i mój kraj przejmą konserwatyści. Coraz brunatniejsi - co niech nie ujdzie niczyjej uwadze. Strach się bać.

andy

"NAWIEDZONE STUDIO"
w każdą niedzielę od 22.00 do 2.00
na 98,6 FM Poznań (Radio Afera) lub afera.com.pl 

"SOBOTNI WIECZÓR andy'ego"
w prawie każdą sobotę od 23.00 do 1.00
na 100,9 FM Poznań (Polskie Radio Poznań) lub radiopoznan.fm

diamentowy deszcz

Dla tych, którzy wiedzą, co w muzyce najpiękniejsze - każdej niedzieli głosem Ani Jaworskiej idzie po falach eteru. Do tego hasła, jak w pysk strzelił, przystaje rewelacyjny debiut grupy Diamond Rain - "Chapter One" . Nie mylić z country'owymi Diamond Rio, skądinąd również wspaniałą ekipą.

Moja ukochana muzyka. Gdybym właśnie startował życiowo, a i posiadał w owym zakresie talent, chciałbym uprawiać właśnie te konkretne granie. Wiem, czterdzieści lat za późno, ale nie każdy przecież dostąpił przywileju narodzin w sześćdziesiątym piątym. 

Diamond Rain, czyli diamentowy deszcz. To, co ludzkość na Ziemi wypatruje chciwym okiem, na Jowiszu lub Saturnie jest jak woda. Podobnie jak na lodowych Neptunie i Uranie. Tam diamenty spadają deszczem, więc gdyby na nich mieszkali ludzie, oddaliby je wszystkie za naszą wodę, nieodzowne źródło życia. Pojęcie bogactwa względne, jak widać. 

No to, po kolei... Diamond Rain to chyba Szwedzi. Chyba, ponieważ grupa tworzy wokół siebie otoczkę, taką mgiełkę tajemniczości, więc póki co, nie poznajemy nawet prawdziwych godności muzyków, a jedynie pseudonimy.
Płytę wydała coraz prężniejsza wytwórnia Pride & Joy Music. Stało się ledwie co minionego dwudziestego trzeciego października, a co ciekawe, niedawno znalazłem o grupie treść, z której wynika, iż ich twórczość powstaje na bazie fascynacji Blue Öyster Cult, Kiss czy Roxette. Przyznaję, niezły koktajl, a jednak zdecydowanie lubię właśnie tego sortu artystów, o których inspiracjach świadczy różnorodność. Wiemy zatem, iż u Diamond Rain rockowa energia przeplata się z popową wrażliwością. Czyli melodie i jeszcze raz melodie, a wszystko pod dyktando klawiszowo-gitarowej sekcji. Kolejna inspiracja AOR'em lat osiemdziesiątych, epoką, od której nie tylko ja nie pragnę się uwolnić.

Płyta "Chapter One" jest absolutnie cudowna. Gdybym więc znalazł się w sytuacji, że ktoś mi ją właśnie prezentuje i jednocześnie zapewnia o niedostępności, o wyczerpaniu nakładu, umarłbym.
Po pierwszych dwóch kompozycjach: "Naked City" oraz "I Need Love", od razu wiedziałem, że się nie oderwę, że zje mnie ta muzyka, że krasa tych i wszystkich pozostałych piosenek rozpostrze me skrzydła.
W moich audycjach, zarówno w Polskim Radio Poznań oraz Aferze, udostępniłem już wyróżnione powyżej "Naked City" i "I Need Love", a ostatniej niedzieli dorzuciłem jeszcze na 98,6 FM Poznań "Rosalie Hillsong" oraz "Alistah". Radiowi Słuchacze dostąpili tego, na co zasługują. I w tym, między innymi, tkwi ma misyjność. Ale płyta się nie kończy, eterowy ciąg dalszy nastąpi. Bądźcie więc z audycjami andy'ego, albowiem, jak to Marek Grechuta niegdyś: ... wciąż mamy wiele do zyskania, a do stracenia wszystko.

andy

"NAWIEDZONE STUDIO"
w każdą niedzielę od 22.00 do 2.00
na 98,6 FM Poznań (Radio Afera) lub afera.com.pl 

"SOBOTNI WIECZÓR andy'ego"
w prawie każdą sobotę od 23.00 do 1.00
na 100,9 FM Poznań (Polskie Radio Poznań) lub radiopoznan.fm

UWAGA! -- proszę kliknąć w zdjęcie, aby ujrzeć je bez zniekształceń !

indigo

Na obu radiowych odtwarzaczach zacinało w niedzielę najnowszą Asię. A konkretnie, nie chciało płynnie zagrać "Echo Of You". Dziwne. Na moich obu domowych cd-playerach płyta śmiga, jak ta lala. Przepraszam Słuchaczy za niedogodności. Dziwna sprawa, by jedna piosenka stanęła kością obu sprzętom jednocześnie. Zachodziłem obawą, że może płyta z fabrycznym defektem, ale przecież przed audycją słuchałem w domu i nic nie dokazywało. Poza tym, każdy kawałek przeznaczony do radiowej emisji zawsze!, powtarzam: zawsze! wcześniej przesłuchuję. Nieważne, nie przejmujmy się. Chwilowo pod radio zrobię kopię zastępczą, ponieważ drugi egzemplarz, ten z dodatkowym blu-ray'em, dokupię dopiero w grudniu. Teraz za dużo innych nowości, portfel by nie wytrzymał. 

Geoff Downes z nowymi kompanami nagrali kapitalną płytę. Nie przesadzę stwierdzając - jedną z najlepszych w ogóle. Kto by się spodziewał. Ja także sprawy z początku nie traktowałem dojrzale. No bo, gdzie tu walka o majstersztyk, skoro nie ma już wśród nas Johna Wettona, a i brak w kolegium nazwisk Carla Palmera i Steve'a Howe'a, nie wróżyło dobrze już na samą myśl, iż w ich miejsce wbijają znacznie mniej - póki co - uznani Virgil Donati, Harry Whitley czy najbardziej z nowych twarzy światowo obyty i rozpoznawalny John Mitchell. I oto kolejny dowód, że nazwiska nie grają. Talent, zapał, wiara plus dobry przywódca, oto recepta na kompetentny ciąg dalszy zespołu, który niegdyś wypełniał hale, nawet stadiony, z piosenkami: "Heat Of The Moment", "Don't Cry" czy "The Smile Has Left Your Eyes".

Super okładka! Niezmordowany Roger Dean. Ależ wyobraźnia i wykonawstwo. Właśnie m.in. dla projektu graficznego muszę kupić kolejny tego samego tytułu egzemplarz. Wersja z blu-ray posiada inną kolorystykę, nie wiem, jak Was, Drodzy Państwo, ale mnie zachwycającą.
Okay, wiadomo, przede wszystkim muzyka. Piętnaście kompozycji plus jeden bonus, w którym po bębnach kapitalnie! wali DreamTheater'owy Mike Portnoy. Z jego udziałem najlepsza trzecia część mini suity "Tattoo Indigo" (szkice tego utworu powstały jeszcze za Johna Wettona). Ale to przecież taka trochę inna rzecz na tej płycie względem wszystkich pozostałych. Niekiedy wręcz przepięknych, jak choćby z utkwionym w refrenie ...na na na... numerze "On A Winter's Night". Absolutnie jedna z melodii tego roku i już teraz mus śpiewnika tego szacownego zespołu. Mamy tu ładny tekst, którego fragment cytowałem w audycji. Słuchajmy jednak dalej. Powyższej perełce niewiele ustępują: "Echo Of You", "Valencia (The Ghost Ship)", "Hymn For The Fallen", "Change Of Heart" (... proszę, byś mnie kochała, zanim w twoim sercu zajdzie zmiana...), "Is This The Life?" czy "Arcadia" (czyli kraina wiecznego szczęścia). 
Wspomniałem o gościnnym udziale Mike'a Portnoya, tak i dorzucę jeszcze Steve'a Howe'a, niegdyś podstawowego muzyka grupy, a obecnie w roli gościnnej, w nieco Yes'ującej balladzie "Chesapeake Bay".
Weźmy jeszcze "The Traveller (Into The Light)", z jasnym komunikatem w prologu całego tego wyśmienitego albumu: ... marzenia z diamentów zmieniają się w pył, imperia kruszeją i rdzewieją, narody podzielone i rozdarte, na nowo odradzają się gniew i zło... .

Ponieważ płyta jest bardzo nowa, nie wiem jeszcze, jak się we mnie rozgoszczą emocje, tak też poczekam z werdyktem i ustalaniem hierarchii piosenek, albowiem w każdej chwili wszystko może się pozmieniać. Jedno pewne, zreformowana w trzech/czwartych Asia daje czadu. Nie dajcie się zwieść ewentualnym nieprzychylnym recenzentom, tylko zaufajcie andy'emu - najlepszemu uchu w eterze.

andy

"NAWIEDZONE STUDIO"
w każdą niedzielę od 22.00 do 2.00
na 98,6 FM Poznań (Radio Afera) lub afera.com.pl 

"SOBOTNI WIECZÓR andy'ego"
w prawie każdą sobotę od 23.00 do 1.00
na 100,9 FM Poznań (Polskie Radio Poznań) lub radiopoznan.fm

UWAGA! -- proszę kliknąć w zdjęcie, aby ujrzeć je bez zniekształceń !

requiem dla wioski

Steven Wilson - muzyk, twórca, producent, kreator, wizjoner, a przede wszystkim duży talent. Niegdyś lekka ręka od postępowych brzmień otulanych pięknymi melodiami, by od pewnego czasu sporo chętniej sięgać po eksperymenty. I oby ta niezwykle w świecie muzyki ceniona postać, nigdy nie zabrnęła tam, gdzie na dobre utknął David Sylvian.

Najnowszy, dziewiąty już studyjny solo album, zatytułowany "Requiem For A Village", jest absolutnie inny od wszystkiego, co do tej pory. Nie zawiera nutek, które usłyszelibyśmy w sklepach w okresie bożonarodzeniowym, a jednak fani progrockowo-eksperymentalnych odjazdów, powinni kwiknąć z radości. Bo oto album z niszową twórczością, jakiej w tym konkretnym przypadku nie trzeba szukać w piwnicach, a znajdziemy go nawet na półkach sieciówek. Szef Porcupine Tree przez lata dochrapał się na tyle mocnej pozycji, że jeszcze trochę, a skojarzą go nawet dzieciaki od cukierek albo psikus z corocznych obchodów halloween.

"Requiem For A Village" to concept album ze świetną, cmentarną okładką, na której ujrzymy pochylonego nad grobem, u stóp krzyża, gdzieś nieopodal starego grobowca, Stevena Wilsona, co z automatu nasunęło mi skojarzenia z Dead Can Dance, kiedy byli na etapie świątyń umarłych, wraz z atmosferą debiutu Black Sabbath. Na tym koniec porównań.

Autor funduje nam mroczne kino audio, złowieszcze i posępne. Akcja toczy się w jakiejś odciętej od świata wyspiarskiej wsi, wiele wskazuje na walijską, w miejscu skrywającym mroczne sekrety. Sprawa wręcz ociera się o horror, o złowieszczy tok przejętej schedy przez bohatera całej tej blisko godzinnej opowieści. A zatem muzyka, w której grasują duchy. Idę w przypuszczenie, iż nieodżałowany Tomasz Nosferatu Beksiński, z wypiekami słuchałby jej raz za razem. 

Wilson, któremu już od złej strony dała się we znaki Sztuczna Inteligencja, spróbował jej teraz nieco zagrać na nosie, więc do realizacji albumu postanowił uciec od perfekcji, przez co nawet wszystkowiedzący internetowy guru, popadnie w zakłopotanie. Otóż, Muzyk celowo niedokładnie nastroił instrumenty, na których do tej pory nie miał większego doświadczenia w grze, a na których postanowił się sprawdzić - jak obój, perkusja czy skrzypce. A już tak od tego abstrahując warto wiedzieć, iż zrealizował cały ten album na syntezatorach analogowych!

Dzieło do słuchania w całości i nie na jeden raz. Amatorzy szybkich wrażeń, spowitych ładnymi i czytelnymi melodiami, nie doczekają nawet kilku należnych emisji. A ja myślę, ze płyta bardzo ciekawa, pomimo iż zdecydowanie niełatwa w odbiorze. Na ile jednak przekona mnie do siebie ta muzyka, pojmę najwcześniej za kilka lat.
Okazuje się, że ostatnie dzieło grupy The Pineapple Thief - "Far And Wide" - w konfrontacji z nową propozycją Pana Stefana, wydaje się wręcz niedzielną sielanką, a przecież przeciętny kowalski i tak nie przebrnąłby dalej, niż ponad pierwszy kwadrans.

Jak dobrze, że wciąż powstają takie płyty, że jeszcze komuś się chce.
Wczoraj na moim eFeM aż pięć ścieżek z dwunastu tu dostępnych, a to niemal matematyczna połowa. Nawiedzone Studio dało czadu, przyznajcie.

andy

"NAWIEDZONE STUDIO"
w każdą niedzielę od 22.00 do 2.00
na 98,6 FM Poznań (Radio Afera) lub afera.com.pl 

"SOBOTNI WIECZÓR andy'ego"
w prawie każdą sobotę od 23.00 do 1.00
na 100,9 FM Poznań (Polskie Radio Poznań) lub radiopoznan.fm

UWAGA! -- proszę kliknąć w zdjęcie, aby ujrzeć je bez zniekształceń !

tytułem sprostowania

Proszę uważnie czytać moje wpisy i unikać nadinterpretacji. Wczoraj padły sugestie, iż powieliłem pierwotne przypuszczenia polityków o skrajnej prawicowości zamachowca z Krakowa. Nigdzie w moim wpisie niczego takiego Państwo nie znajdziecie. Zaznaczyłem jedynie - o czym zresztą jestem absolutnie przekonany - że wszelakie zło wychodzi właśnie z prawej strony. Podjudzanie, szczucie, sianie dezinformacji, woalowanie historii, wreszcie - skonfliktowanie nas po Smoleńsku, to wszystko rzeczywiście brzydzi i wciąż wywołuje negatywne emocje, które w zetknięciu z wartościami patriotycznymi oraz religijnymi wyznaniami, nierzadko w dziejach świata krwawiły. Polityka i wiara nigdy się nie lubiły, a ich zbyt duże natężenie stanowi za mieszankę wybuchową.
Nie mam zamiaru tłumaczyć się z własnych przekonań ani walczyć z nie moimi słowami wciśniętymi w me usta. Po prostu bądźmy uważni i dokładni. A przede wszystkim, postarajmy się kochać, a nie będzie takich dylematów. Wcielajmy w życie wartości, które jakże często pozostawiamy jedynie na płaszczyźnie teorii.
Dziękuję.

andy

"NAWIEDZONE STUDIO"
w każdą niedzielę od 22.00 do 2.00
na 98,6 FM Poznań (Radio Afera) lub afera.com.pl 

"SOBOTNI WIECZÓR andy'ego"
w prawie każdą sobotę od 23.00 do 1.00
na 100,9 FM Poznań (Polskie Radio Poznań) lub radiopoznan.fm